สายชาร์จของ Macbook คิดมาจากอะไร

“หิวข้าววววววววว”

เจ้าลูกชายตัวแสบของคุณ ร้องงอแง

คุณเดินเข้าไปในครัว หยิบ “หม้อหุงข้าว” ใบใหม่ที่เพิ่งซื้อมาเมื่อวานนี้

คลี่สายไฟที่มัดไว้ออก และนำขั้วข้างหนึ่งไปต่อกับตัวหม้อหุงข้าว

เสียง “แป๊ก” ดังขึ้น

เสียงของ ขั้วแม่เหล็ก ที่ต่างกัน ดูดให้ขั้วของสายไฟและตัว “หม้อหุงข้าว” ติดกัน

“ช่างเป็นการออกแบบที่แปลกจริงเชียว” คุณคิดในใจเล็กๆ และ หุงข้าวให้เจ้าตัวน้อยต่อ ……

ปล่อยให้ “โอกาสดีๆ” บางอย่าง ผ่านไป ……

ณ โรงพยาบาลเด็กแห่งหนึ่งในประเทศอังกฤษ ชื่อ “เกรท ออร์แมน สตรีท”

การผ่าตัดหัวใจของเด็กน้อยอายุ 3 ขวบ เพื่อเพิ่มการไหลเวียนของเลือด ยังคงดำเนินไป

ภายนอกห้องผ่าตัด มีคุณพ่อ คุณแม่ และ ญาติพี่น้อง ที่เฝ้ารออย่างกระสับกระส่าย ด้วยความกังวลใจ

ชีวิตของ “ลูกน้อย” ที่ไม่รู้ว่าจะ “เป็น” หรือ “ตาย”

แขวนไว้อยู่กับการทำงานร่วมกันของ “คนไม่กี่สิบคน” ภายในห้องสนธยา ที่เรียกว่า “ไอซียู”

เวลาผ่านไป 6 ชั่วโมง การผ่าตัดหัวใจ ผ่านไปได้ด้วยดี

จนกระทั่ง “เริ่มเคลื่อนย้ายเด็กน้อยที่อ่อนแอ” ไปยังห้องพักฟื้นของคนไข้หลังผ่าตัด

ตั้งแต่การถอดสายช่วยชีวิตกว่าสิบสายที่ตัวเด็ก การสื่อสารกับห้องพักฟื้นให้เตรียมพร้อม

การเคลื่อนย้ายเด็กน้อยที่อ่อนแอจากเตียงผ่าตัด ไปสู่ เตียงรถเข็น ไปสู่ ห้องพักฟื้น

จนถึง การตรวจสอบความเรียบร้อย การเสียบสายช่วยชีวิตกลับเข้าไปอีกครั้ง ณ ห้องพักฟื้น ตามลำดับ

เสียง “สั่งการ” จากคุณหมอหลายคน ในเวลาเดียวกัน

เสียงขานรับของพยาบาลที่ “อื้ออึง” ที่แสดงให้เห็นถึง “ความตระหนก” ในการทำงาน

ที่เดิมพัน คือ “ชีวิต” ของคนไข้

เหตุการณ์เช่นนี้ เกิดขึ้นซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ทุกวัน

เป็น “รอยรั่วเล็กๆ” ที่ “คุณหมอและพยาบาล” คนเก่ง มองว่าเป็นเรื่อง “ปกติ”

คุณหมอ โกลด์แมน ผู้บริหารระดับสูงของโรงพยาบาล

เฝ้าดู “ปัญหา” ที่เกิดขึ้น ผ่านไปวันแล้ว วันเล่า และ คิดไม่ตก ว่าจะทำอย่างไรดี 

จนกระทั่ง วันหนึ่งระหว่างทีกำลังนั่งดูรายการโปรดตามปกติ ทางทีวี

“การแข่งรถฟอร์มูล่าวัน (F1)”

หลังจากวิ่งวนในสนามกว่าสิบรอบ รถแข่งของทีมเฟอร์รารี่ก็เคลื่อนตัวเข้าสู่

“พิทสต๊อป”

บริเวณขอบสนามแคบๆ ความยาวไม่เกินสิบเมตร

ที่มีทีมงานกว่าสิบชีวิต ยืนรออย่างใจจดใจจ่อ พร้อมเครื่องมือครบครัน ในมือของตน

รถเคลื่อนเข้ามาแล้ว ช้าลง ช้าลง จนจอดสนิท

“ฟืด ฟาด ช้ง เช้ง เรดี้ เรดี้ โก”

ถอดล้อ ใส่ล้อ ขันน้อต เติมลม เติมน้ำมัน เช็ดกระจก

……ทุกอย่างเกิดขึ้น ใช้เวลา ไม่เกิน 5 วินาที ……..

และที่สำคัญ “ไม่มีการคุยกัน” ระหว่างทีมงานแม้แต่น้อย

ด้วยความทึ่ง “ในประสิทธิภาพ” การทำงาน และสายตา ที่ไม่ “ติดกรอบ”

คุณหมอ โกลด์แมน รีบติดต่อทีมเฟอร์รารี่ เชิญให้มาดูงานที่ “โรงพยาบาล” ทันที

จุดนี้ ทีม “เฟอร์รารี่” ก็ได้แต่งงว่า งานของฉัน มันเกี่ยวอะไรกับ โรงพยาบาล แต่ก็ยอมตอบตกลง

คุณหมอโกลด์แมน ขอทีมเฟอร์รารี่ เพียง “หนึ่งสิ่ง” เท่านั้น

นั่นคือ “เฝ้าดู” การทำงานของทีมงานในห้องผ่าตัด รวมถึง ช่วงการขนย้ายคนไข้ไปที่ห้องพักฟื้น

แล้ว บอกว่า “พวกเขาคิดว่าอย่างไร”

หลายชั่วโมงผ่านไป การผ่าตัดเสร็จสิ้นลง

“ห่วยอย่างไม่น่าเชื่อ” คือ ความเห็นตรงกันของทีม เฟอร์รารี่

ไม่น่าเชื่อว่า “การช่วยชีวิตคน” จะมีประสิทธิภาพด้อยกว่าการ “เปลี่ยนล้อรถ” ได้มากถึงเพียงนี้

ที่น่าสนใจคือ ด้วยคำแนะนำของทีม “เฟอร์รารี่” ที่ใช้เวลาไม่กี่เดือน

ไม่ว่าจะเป็น การเพิ่มคนหน้างาน การแตกหน้าที่ให้ละเอียดที่สุดเพื่อกระจายงานอย่างชัดเจน การทำเช็คลิสต์ (Checklist)

การมอบหมายผู้นำกระบวนการหนึ่งคน เพื่อลดความสับสนในการสื่อสาร เหมือน “คอนดัคเตอร์” ของวง ออร์เครสตร้า

ทีมเฟอร์รารี่ ทำให้คุณหมอโกลด์แมน ถึง “บางอ้อ” ว่า

การรู้หน้าที่ของเจ้าหน้าที่ทุกคน เพื่อลดการสื่อสาร เป็น “หัวใจ”ของการทำงานที่ “แข่งกับเวลา”

เป็นความเหมือนที่ไม่มีใครเคยคิด ระหว่างสองสถานที่ที่ต่างกันอย่างสุดโต่ง

นั่นคือ “ห้องผ่าตัด” และ “พิทสตอป”

สร้างผลลัพธ์คือ “ความผิดพลาด” ในการขนย้ายคนไข้ ลดลงถึง “50%”

ช่วยชีวิต “เด็กน้อย” ให้รอดชีวิต ได้นับสิบ นับร้อย

สร้าง “นวัตกรรม” ในการทำงานในโรงพยาบาล ขึ้นมาใหม่ อีกครั้งหนึ่ง

อาจารย์ของผมที่มหาลัยแสตนฟอร์ด เคยบอกเอาไว้ว่า

สิ่งที่ “ใหม่” สำหรับคุณ ไม่จำเป็นต้อง “ใหม่” สำหรับโลกใบนี้

“นวัตกรรม” เกิดขึ้นได้เสมอ

เพียงเรากล้า มองออกไปนอก “จักรวาล” ของตัวเรา

ที่นั่นจะมีอะไรให้ “เรียนรู้” อย่างแน่นอน

ขออนุญาต “ชวนคิด” ต่อครับ

ถ้าคุณเป็นเจ้าของ “ร้านสะดวกซื้อ” เล็กๆร้านหนึ่ง

ปัญหาทั่วไปที่จะต้องเจอก็คือ “จะสั่งสินค้าเข้ามาเก็บไว้เท่าไร”

สั่งน้อยไป พอมีคนมาซื้อเยอะเข้า ก็ไม่มีสินค้าขาย เสียโอกาส

สั่งมากไป แล้วไม่มีคนมาซื้อ สินค้าเหลือ ก็เป็น “เงินจม”

ปัญหา “การจัดการสินค้าคงคลัง” แบบนี้ เชื่อว่า ต้องมีคนเก่งๆ เคยเจอมาแล้ว

คำถาม “คุณจะไปเรียนรู้จากใคร”

…………………………………………………

ผมเคยถามผู้บริหารหลายๆท่านตอนที่ไปสอนเรื่อง “การสร้างนวัตกรรมในองค์กร”

 คำตอบที่มักจะได้บ่อยๆน่ะหรือครับ

“เซเว่นอีเลเว่น”

ไม่ผิดครับ เซเว่นอีเลเว่นน่าจะมี “ความรู้” เรื่องนี้ดีทีเดียว จากประสบการณ์อันมากมายในวงการ

ทีนี้ลองมองไปไกลกว่า “วงการสะดวกซื้อ” สิครับ

มีวงการใดบ้าง ที่ “การบริหารสินค้าคงคลัง” คือ “ลมหายใจ” ของธุรกิจ

เฉกเช่นเดียวกับ “ประสิทธิภาพแบบวินาทีต่อวินาที” คือ “ลมหายใจ” ของทีมรถแข่งฟอร์มูล่าวัน

…………………………………

“ร้านดอกไม้” หรือ “ร้านขายซูชิ”

ก็น่าจะเป็น “ตัวเลือก” ในการเรียนรู้งาน ที่ไม่เลวนะครับ

กลับมาที่ “สายไฟหม้อหุงข้าว” กับ “โอกาสที่ปล่อยให้ผ่านไป” ที่ผมทิ้งไว้ข้างต้น ให้ งง เล่นๆ

มันเกี่ยวอะไรกันล่ะนี่

หลายๆท่านที่มีเครื่องคอมพิวเตอร์ “แมคบุ๊ค” เคยสังเกตมั๊ยครับ

ว่า เจ้าสายไฟที่ติดกับตัวเครื่อง จะเป็นแม่เหล็ก มีเสียง “แป๊ก” ตอนที่ต่อกับตัวเครื่อง

เวลาเราเผลอเดินไป “สะดุด” มันจะหลุดออกมาเอง ไม่ลากเครื่องให้ล้มโครมลงมาด้วย

ผมเองนี่รอดไปได้หวุดหวิดหลายหนเชียว นึกขอบคุณ คนออกแบบ

“สตีฟ จ๊อป” ได้แรงบันดาลใจมาจาก “สายไฟของหม้อหุงข้าว” ครับ

เห็นมั๊ย “โอกาสดีๆ” ในการสร้างนวัตกรรม มีอยู่ “รอบตัว” เรา จริงๆ

กวีวุฒิ เต็มภูวภัทร
ต้อง กวีวุฒิ เจ้าของเพจแปดบรรทัดครึ่ง พนักงานประจำที่ชอบทำงานไม่ประจำ ผู้ริเริ่มนำ “DESIGN THINKING” วิธีการสร้างนวัตกรรมจาก ซิลิคอน วัลเลย์ มาใช้ในองค์กรชั้นนำของไทย และเป็นอาจารย์ไม่ประจำ ที่สอนเรื่องนี้เป็นประจำที่ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รักการอ่าน การเขียน เป็นชีวิตจิตใจ